Flaş Haber

Manşetler

Rosa Luxemburg & Karl Liebknecht: Zafer olan yenilgiler
Created on Salı, 18 Ocak 2022 00:13
5 Mart 1871’de Paris Komünü’nün dünyayı selamlamaya başladığı günlerde açılan Rosa’nın gözleri, ke...

Read more

KAPİTALİZM DOĞA KIRIMIDIR[*]
Created on Pazartesi, 10 Ocak 2022 10:47
“Doğa boşluktan nefret eder.”[1] Sürdürülemez kapitalizm insan(lık)ı, doğanın ve doğalın fiz...

Read more

Onlar Kavgamızda Yaşıyor Hep Yaşayacaklar!
Created on Pazar, 09 Ocak 2022 22:23
Alman işçi sınıfının önderleri Karl Liebknecht ve Rosa Luxemburg’u katledilmelerinin 103. yılında ...

Read more

 Yaşamı kavga olanların kavgası kavgamızdır.
Created on Cumartesi, 08 Ocak 2022 00:33
Benim ülkemdeAnalar hep "Ayrılık" doğururKoyar adını özlem… Hasret.Ayırmaz ikisini.Büyütür sabırla...

Read more

Kazakistan Sosyalist Hareketi çağrı yaptı: Örgütlü direniş, genel grev, uluslararası dayanışma!
Created on Cuma, 07 Ocak 2022 20:12
Kazakistan’daki halk protestoları ile ilgili bir açıklama yayımlayan Kazakistan Sosyalist Hareketi...

Read more

GELMEKTE OLAN GELECEK(SİZLİK) Mİ?![1]
Created on Pazartesi, 03 Ocak 2022 11:58
“Tok olan cümle cihânı tok sanır, Aç olan âlemde ekmek yok sanır.”[2] Ferhat Çelik/ MH: Türkiye’...

Read more

TOPLUMSAL CİNSİYET VE KADIN EMEĞİNİN TARİHİ[1]
Created on Pazar, 02 Ocak 2022 21:38
“Birçok kimse, bütün tarihi ve siyasal bilimleri ve felsefeyi ceplerinde taşıyabilecekleri birka...

Read more

Devrimci Bir Abdal: Selçuk Hazinedar
Created on Pazar, 02 Ocak 2022 20:36
Aralık 2021 de yaşamını yitiren Aybastı’nın efsane devrimcisi, Karadeniz kabuğuna sığmayan Aybastı...

Read more

Rosa Luxemburg & Karl Liebknecht: Zafer olan yenilgiler
Rosa Luxemburg & Karl Liebknecht: Zafer olan yenilgiler
KAPİTALİZM DOĞA KIRIMIDIR[*]
KAPİTALİZM DOĞA KIRIMIDIR[*]
Onlar Kavgamızda Yaşıyor Hep Yaşayacaklar!
Onlar Kavgamızda Yaşıyor Hep Yaşayacaklar!
 Yaşamı kavga olanların kavgası kavgamızdır.
 Yaşamı kavga olanların kavgası kavgamızdır.
Kazakistan Sosyalist Hareketi çağrı yaptı: Örgütlü direniş, genel grev, uluslararası dayanışma!
Kazakistan Sosyalist Hareketi çağrı yaptı: Örgütlü direniş, genel grev, uluslararası dayanışma!
GELMEKTE OLAN GELECEK(SİZLİK) Mİ?![1]
GELMEKTE OLAN GELECEK(SİZLİK) Mİ?![1]
TOPLUMSAL CİNSİYET VE KADIN EMEĞİNİN TARİHİ[1]
TOPLUMSAL CİNSİYET VE KADIN EMEĞİNİN TARİHİ[1]
Devrimci Bir Abdal: Selçuk Hazinedar
Devrimci Bir Abdal: Selçuk Hazinedar

ENDER ÖNDEŞ’İN YİRMİ ÖYKÜSÜ[*]

“Kısa bir öyküdür hayat;

uğrunu upuzun acılar çektiğimiz.”[1]

Bugün korkunç bir coğrafyada yaşıyoruz. Bizim yazdığımız, gördüğümüz ne ki?...”

Böyle gerekçelendiriyor o kısacık ama insanı sersemleten öykülerini, yeni çıkan kitabı[2] üzerine söyleşide,[3] Ender Öndeş…

Kısacık… Gerçekten de öyle. Her biri, el kadar kitabın 3-4 sayfasına sığıyor. Ama sersemletici… Yirmi öyküde onlarca yaşam açımlanıyor gözlerinizin önünde… Her birinin sırrına ancak el yordamıyla, sezerek varabileceğiniz yaşamlar… O da ancak öykünün son satırını okuduğunuzda… Siz okumakla meşgulken yazarın -yo hayır, serimlediği yaşamların- sizi adım adım, kat be kat vardırmak istediği girdabın içinde buluveriyorsunuz kendinizi…

Ne yaşamlar ama…

Hoyrat ellerde örselenen can paresi, kızının tecavüzcüsünü cezalandırmak üzere eski bir ilişkisi üzerinden silah temin eden bir eski devrimci…

“Babacan” bir patronun kaprisi yüzünden yatalak kalmış kocasını otuzbeş yıl boyunca elleriyle yedirip altını temizleyen beslemenin, tüm ezikliğinin, harcanmış yaşamının öcünü bir anda yatakta yatan külçenin beynini dağıtarak alması…

Bombalanan bir miting, biber gazlarıyla yetişen polisler, parça parça olmaktan belki de kamyonun altında kalması sayesinde kurtuldukları öfkeli kocanın yüzünü gözünü dağıttığı kadının yaşadığı apartmana sığınan kadın göstericiler ve hepsine birden kucağını ve yüreğini açan bir yaşlı kadının bir anlığına kesişen hayatları…

Gecenin bir yarısı, işkence görmüş bedeni bir mezarlığın duvarında kurşuna dizilen bir “fail-i meçhul” ve olaya tanıklık eden kesif korku…

Kendisine tek güvenen yoldaşını “satmak” zorunda kalan, örgütünün kuşkulandığı bir devrimcinin yıllar sonra eski yoldaşın oğluna açılıvermesi…

Babası öldüğünde annesiyle evlenen amcadan alınan gecikmeli intikam… Karlı dağlara şehit verdiği oğlunun ardından yedi gün boyunca yün ören ananın tekil yası…

Bedenleri tanınmayacak kertede parçalanmış evlatlarından herhangi birini “oğul” diye toprağa veren Kürdistan ananın aldanmayı gönüllü kabullenmişliği… Son çukuru mezarı olan bir filozof-defineci…

Kimin emriyle, ne için, hangi “suç” yüzünden gözaltına alınacağını kendisini alacak polisin bile bilmediği bir Külkedisi…

  1. Ender Öndeş bir gazeteci. Ama bir bombalamada, ya da bir trafik kazasında bedenleri parçalanmış yaralıların fotoğraflarını çekip “Flaş! Flaş! Flaş!” kıvamında manşet atanlardan değil, onlara yardım etmek için çırpınanlardan. Mağdurluğun, acı çekmenin, acımanın, öfkenin, tutkunun, pişmanlığın, nafile beklemenin, coşkunun, korkunun…

Velhasıl insanlar nasıl davranıyorsa onları öyle davranmaya sevk eden duygu yoğunluklarının nasıl acıttığını bilenlerden. Objektifin karşısındakinin kuru bir “haber”den ibaret olmadığını, nedeni ancak tabaka tabaka eşelenerek çıkartılabilecek bir muamma olduğunun bilincinde olanlardan. Bu nedenledir ki gazeteciliğin bitip öykücülüğün başladığı sınırda duruyor. Ve nicedir içinde debelendiğimiz şeametin kuytusunda yalnız olmadığımıza, kendilerince sessizce acı çeken, öfkelenen, çırpınan, teslim olan, direnen, başkaldıran milyonların varlığına ayna tutuyor, yirmi öykülük kesitte…

Korkunç bir coğrafyada yaşıyoruz, gerçekten. Bu yüzdendir ki Ender Öndeş’in öyküleri en “sürprizli” finalde dahi, örneğin O. Henry’ninkiler gibi tatlı tatlı gülümsetmiyorlar sizi. Sersemletiyor, soluğunuzu kesiyor, canınızı acıtıyorlar…

Eline, yüreğine, kalemine sağlık, “Ender Abi”. Dilerim bir gün insanın yüreğini ferahlatan, tatlı tatlı gülümseten öyküler yazman nasip olur. Dilerim mezarlık diplerinde ölülerin kurşuna dizilmediği, Kürt dayıların yeğenlerinin ölüsünü parçalanmış bedenler arasından seçmek zorunda kalmadığı, kimsenin iş bulmak için kimseye ağız eğmek zorunda kalmadığı, hiçbir kadının dayak yemediği, tecavüze uğramadığı, kimsenin kimseyi “satmadığı” günlerde yaşarız… Dilerim o gün Külkedisi’nin kapısını çalan polis değil, sevdalısı olur…

“Son söz” de Salman Rüşdi’den: “Bütün öyküler, olabilecekleri öykülerin hayaletlerinin istilası altındadırlar”...

22 Kasım 2020

SİBEL ÖZBUDUN

N O T L A R

[*] Newroz, Aralık 2020…

[1] Yılmaz Odabaşı.

[2] M. Ender Öndeş, Yedinci Günün Sabahında, Nota Bene Yay., 2020, 125 sayfa.

[3] Reyhan Hacıoğlu, “M. Ender Öndeş ile Söyleşi: Hikâye Aslında Gelmeyen O Şeker”, Yeni Yaşam, 25 Ekim 2020, s.9.

Yazdır e-Posta